4. Randka

– Damian, jaki film? – Sandra zmrużyła oczy patrząc na mnie przenikliwie. Otrząsnąłem się z patrzenia na plakat jakiejś bajki. Pewnie nie pytała po raz pierwszy.

– Nie wiem, na co masz ochotę? – Spojrzałem na nią.

– Już o to pytałeś .– Oparła dłoń na biodrze. – A ja odpowiedziałam, że na ten kryminał lub komedię z pingwinami. Mi to w sumie obojętne. Jesteś jakiś całkowicie zdekoncentrowany dzisiaj... – Podeszła do mnie i przejechała dłonią po moim policzku. – Co cię tak dekoncentruje? – Uśmiechnęła się uwodzicielsko. Już miałem odpowiedzieć, że interesuje mnie, jak Nadii idzie na randce z Krepsem, ale to nie byłaby raczej poprawna odpowiedź, więc zamiast tego nie do końca pewnym tonem odpowiedziałem:

– Ty?

– Jaki ty słodko niewinny! – Ucieszyła się i objęła mnie. – To takie urocze!

– Wiem. – Pocałowałem ją delikatnie. – Ale to właśnie cały ja! – Uniosłem wzrok ku sufitowi.

– I taki bądź. – Tym razem to ona cmoknęła moje usta.

– Pyszny masz błyszczyk – powiedziałem rozanielony. Wróciłem do siebie. Kij tam z Nadią, to jej życie, chce chodzić z satanistą, to niech chodzi!

– Dziękuję. – Puściła mi oczko i odsunęła się lekko ode mnie, splatając swoje palce z moimi.

– Może ta komedia? Pośmiejemy się, a jak będzie nudna, to wymyślimy coś innego... – Drugą część zdania mruknąłem jej do ucha.

– Brzmi zachęcająco...

Po kupieniu biletów zajęliśmy miejsca. No, oczywiście najpierw musiałem iść po megapopcorn, bo zjadać coś trzeba 24/7, prawda? No i jeszcze Pepsi...

Ale powróćmy na moją randkę. Światła się przygasiły, by po chwili zgasnąć całkowicie. Objąłem Sandrę ramieniem, a ona od razu się we mnie wtuliła. Już po reklamach przeklinałem siebie za ten pomysł, bo ręka zaczęła mi drętwieć, a nie wypadało przecież jej zabrać. Ponadto, spożywanie popcornu wcale nie było dzięki temu łatwiejsze.

Później Sandra dostała ataku śmiechu, co wykorzystałem niemalże od razu. Usiadła normalnie, wyciągnąłem ramię i usadowiłem się wygodnie. Cudownie!

Kiedy film się skończył, rozbawieni, przytuleni do siebie szliśmy ulicą. Było już bardzo ciemno, jednak mimo to siedliśmy w parku i dyskutowaliśmy o filmie, a potem całowaliśmy się.

– Jesteś idealna – powiedziałem do niej, patrząc jej w oczy. – Jak wyjęta z marzeń.

– Tobie też niczego nie brakuje, gitarzysto. – Spojrzała na mnie spod półprzymkniętych powiek. Była taka piękna. – Może chcesz odwiedzić mnie w domu?

– Kiedy? – zapytałem z ożywieniem.

– Teraz. Noc jeszcze młoda, a moi starzy wyszli do znajomych na grilla, pewnie wrócą dobrze po północy... Mam co nieco w barku, możemy się tego pozbyć... – zamruczała jak kotka i wsunęła mi dłoń pod koszulkę.

– Brzmi ciekawie. – Powolnymi ruchami przesuwałem dłonią po jej plecach.

– Idziemy – powiedziała zdecydowanie.

Ujęła mnie za rękę i pociągnęła przez park, podśpiewując pod nosem piosenkę, której nie znałem.

– Co nucisz? – zapytałem więc.

– Taka własna kompozycja...– Uśmiechnęła się tajemniczo. – Jak będziesz grzeczny, to ci może nawet zaśpiewam całość? – Uniosła lekko swą wyregulowaną brew.

– Zawsze jestem grzeczny. – Zaśmiałem się.

– Nie, nie zawsze, a przynajmniej przy mnie się zgorszysz! – Pstryknęła mnie lekko w nos.

– Ej! – Niewiele myśląc objąłem ją i pocałowałem, ale wyraźnie się śpieszyła, więc nie trwało to długo.

Idąc do domu Sandry, mijaliśmy dom Nadii. Mimo woli popatrzyłem w okno jej pokoju. Było ciemno, tylko jakby lekka łuna majaczyła w pokoju... Pewnie to nic innego jak odbicie księżyca, który swoją drogą niespotykanie dzisiaj świecił. Chyba była pełnia. W tym momencie dostrzegłem komizm sytuacji... Nadia, randka z Krepsem, pełnia księżyca...

Tłumiony napad śmiechu nagle ustąpił i zaniepokoiłem się, czy aby stowarzyszenie mroku i kultu umarłych nie chce jej złożyć w ofierze... Nads przecież była dziewicą, a takie mają najgorzej....

– O czym myślisz? – Sandra spojrzała na mnie badawczo, gdy nie odpowiedziałem na jakieś jej pytanie.

– O tym, co bym z tobą robił, gdybyśmy byli już u ciebie w domu. – Zmyśliłem na biegu.

– No to masz okazję się przekonać. – Zaśmiała się i popchnęła furtkę, która otwarła się z lekkim skrzypnięciem. Trzeba by ją naoliwić.

Następnie weszliśmy do dość przytulnego, pachnącego jeszcze remontem przedpokoju. Na ścianie leżały panele, zaś podłogę pokrywał dębowy parkiet z niewielkim, czerwonym chodnikiem w centralnej jego części.

Sandra zrzuciła z siebie niebotycznie wysokie szpilki w kolorze czerwieni, które zawsze nosiła i stała się nagle niska; sięgała mi tylko do ramienia. Nadia była odrobinę wyższa, ale niewiele.

Poszedłem w ślady gospodyni, również się pozbywając się obuwia. Ręką przywołała mnie do salonu, który był na czymś w rodzaju półpiętra. Salon w odcieniach seledynu i jasnej czerwieni wyglądał straszliwie jasno, w przeciwieństwie do dość ciemnej tonacji przedpokoju.

Usiadłem na sofie obitej miękkim pluszem, a moja cudowna dziewczyna zadała mi pytanie.

–  Może Jacka Daniels'a?

–  A poproszę.

Chwilę później siedząc razem na kanapie popijaliśmy w szklaneczce trunek, kontemplując uroki oglądanego właśnie filmu, a płynu wraz z upływem czasu drastycznie ubywało...

Gdy zaczęliśmy drugą butelkę, Sandra zgasiła jedno ze świateł, po czym usiadła na mnie okrakiem. Nie powiem, spodobało mi się to. Nawet bardzo.

Gdy zaczęła mnie namiętnie całować, pieszcząc językiem moje podniebienie i ssąc wargi, wsunąłem dłonie pod jej tunikę. To tylko pobudziło ją jeszcze bardziej, bo przylgnęła do mnie i lekko westchnęła. Całowaliśmy się chwilę, a ona ocierała się o mnie. Byłem odrobinę zaskoczony, że takie coś już na pierwszej randce. Zdecydowanie jestem w tej kwestii starego typu, choć podniecenie mi się udzielało, co Sandra na pewno zauważyła...

Wprawnie zdjęła tunikę i została tylko w koronkowym, czarnym staniku. Moje dłonie przeniosła na swoje piersi.

–  Rozpinanie jest z przodu – szepnęła mi do ucha, pochylając się nade mną.

Chyba nie byłbym samcem, gdybym nie rozpiął tego stanika. Uwolnił on przepyszny biust dziewczyny, a ja zacząłem go pieścić i wtedy...

–  Odbierz – powiedziała Sandra neizadowolona, patrząc znacząco na moją kieszeń, która nie dość, że wibrowała, to jeszcze świeciła. Wyciągnąłem więc telefon.

–  Słucham?

–  Damian, błagam, przyjdź szybko! Tak strasznie się boję! – krzyczała Nadia do komórki. Jej głos brzmiał dziwnie.

–  Co się dzieje?

–  Nie wiem... –  Zadzwoniła zębami. –  Ale to nie jest dobre...

–  Gdzie jesteś?

–  W domu, siedzę w szafie...

–  Zaraz będę – powiedziałem, rozłączając się.

– Nigdzie nie pójdziesz! – zawołała Sandra, wyraźnie pijana i wpiła się w moje usta, sięgając do mojego rozporka.

– Nie wiem, co się dzieje! –  Jakoś wcisnąłem słowa między jej pocałunki.

– Przelecisz mnie teraz! – Wbiła paznokcie w moje plecy. – Zrób to!

– Sandro Georginio Harnys... – powiedział jakiś głos z lewej strony. To była kobieta w średnim wieku.

– M...mama? – Oczy Sandry zrobiły się ogromne jak pięć złotych.

–  Szanownego pana proszę o opuszczenie domu – powiedziała cicho i spokojnie pani Harris.

Wykorzystałem okazję i uwolniłem się z objęć dziewczyny, po czym pognałem jak najszybciej do przedpokoju, bąkając ciche „przepraszam”, nawet nie zakładając butów. Kroki skierowałem do domu Nadii. Sytuacją z Sandrą przejmę się później. Teraz potrzebuje mnie przyjaciółka. Poza tym alkohol we krwi jakoś łagodził wymiar wstydu czy poczucia winy wobec dziewczyny. To ona zaczęła – mówiło mi coś w duchu, a ja tego słuchałem, wchodząc na podwórko Nads i dziwiąc się, czemu drzwi są otwarte na oścież, a wszystko wokół pogrążone w ciemności...

+++

W NN:

- Co się dzieje z Nads

- Kim naprawdę jest Kreps

- Co dalej z Sandrą

- Dziwne zastosowanie gekona ;)

Nowa notka już za 10 komentarzy.

3majcie się! I pomóżcie rozsławić bloga!

Za polecenie mnie na blogu lub dodanie do linków etc 5 komentarzy.

3. Szok!

– No i co ja właściwie mam z tym wszystkim zrobić? – jęczałem, a Nadia posłała mi znużone spojrzenie.

Siedzieliśmy w salonie domu Nadii, na kanapie. Jak zwykle przed telewizorem i z paczką czipsów.

– Z czym?

– Z Sandrą! Ona jest taka, jaka moja dziewczyna powinna być, cudowna i w ogóle, ale ja nie miałem dziewczyny jeszcze nigdy. Znasz mnie zresztą. Związki są nie dla mnie. Ale ona do mnie pasuje...

– Może po prostu spróbuj? – Nie słyszałem zbytniego entuzjazmu.

– Ona jest dla mnie stworzona... Tylko czy ja mogę z kimś być? Nie, nie mogę mieć dziewczyny.

– To nie próbuj. – Wydawało mi się, czy mnie olewa?

– Z drugiej strony to może jest ta jedyna? I ma boskie usta... – Rozłożyłem dłonie w geście bezradności.

– A w łeb chcesz? – Chmurne spojrzenie piwnych oczu wyglądało groźnie.

– Ty mnie nie słuchasz! – Opuściłem ręce zrezygnowany. – Ja mam tu PROBLEMY.

Nads westchnęła głęboko i podwinęła nogi w siadzie tureckim, odwracając się w moją stronę.

– Ja nie mogę za ciebie myśleć. Zwłaszcza, gdy masz siedemnaście lat. Zawsze to ja byłam od prowadzenia cię przez życie za rączkę. Pora wydorośleć. Damian, sam zastanów się czego chcesz. Idę zrobić herbatę, chcesz też?

Ze zdumieniem stwierdziłem, że akurat tego, czy chcę herbatę byłem pewny.

-Tak, z dwoma łyżeczkami cukry poproszę.

Dlaczego banalne decyzje przychodzą łatwo?

Dostałem SMS'a od Sandry. Chciała się spotkać.

Nadia miała rację. Powinienem wydorośleć. Tak całkowicie. Związek przecież byłby odpowiedni.

„Z Tobą zawsze. Jutro po Ciebie wpadnę, pójdziemy do kina :D”

Odpisałem, po czym poszedłem za Nads do kuchni.

– Znamy się całe życie, prawda? – zacząłem.

– Nie przeginaj, Dopiero 15 lat. – Uśmiechnęła się lekko.

Nadia ma śliczny uśmiech. Taki z dołeczkami, a oczy jej zawsze przy tym tak ładnie się błyszczą. Tak bardzo bym chciał... Oczy jak jej. Otrząsnąłem się.

– E tam. To prawie jak całe życie. I myślę, że masz rację. Powinienem dorosnąć. Ale tak tylko troszeczkę. – Woda się zagotowała, więc zalałem dwa kubki. – I postanowiłem podjąć poważny krok. Spróbuję związku z Sandrą.

Sąsiadka posłodziła herbatę niewzruszona.

– Mogę ci tylko życzyć powodzenia. Prawda? – Spojrzała spod grzywki.

– Dzięki, grubasku. – Zaśmiałem się i poczochrałem włosy. – A tak w ogóle, sądzisz, że nadaję się na czyjegoś chłopaka?

Spojrzała na mnie krytycznie, a ten ładny błysk w jej oczach znów zniknął.

– Szczerze? – Lekko uniosła brew.

– Innej opinii nie chcę.

Nabrała głęboko powietrza w płuca, po czym szybko odpowiedziała.

– Tak. Ale nie na chłopaka Sandry. To plastik.

Plastik? Ten archanioł plastikiem? Zazdrosna jest i tyle. Nie omieszkałem uświadomić jej mojej teorii.

– Jesteś zazdrosna. – Oblizałem łyżeczkę.

– Tsa. A ty masz o sobie za wysokie mniemanie, wiesz? – Zaśmiała się. – Chodź, pogramy chwilę.

Poszliśmy do piwnicy poćwiczyć kawałek, który ostatnio napisałem. Ależ jestem kreatywny!

Czy wspominałem już kiedyś, że nie do końca lubię spędzać wieczory z koleżankami? Ich problemy są niekiedy przezabawne, a one nie za bardzo lubią, gdy wybucham śmiechem. Kosmiczne to jakieś, ale nie mnie krytykować.

– Mam takie rozstępy! – marudziła Ulka, przyglądając się swojemu brzuchowi w lustrze.

– Fakt – odparłem, nawet nie bardzo na nią patrząc. Bardziej interesował mnie stan boazerii.

– Damian! To wredne! – dostałem poduszką od Zośki.

– Bolało. – Skrzywiłem się. – Przecież sama to powiedziała. – Wzruszyłem ramionami.

– A ty powinieneś zaprzeczyć. Jesteś taki słodki... – Uśmiechnęła się Paula.

Przysunęła się do mnie i zaczęła bawić moimi włosami.

– Nie podrywaj Damiana. – Nadal zadąsana upomniała ją Zośka.

– Podrywa mnie? – Zdziwiłem się. Od zawsze podejrzewałem, że dziewczyny na mnie lecą. Chyba dlatego, że ja je olewam. Lubią takie traktowanie. Dziwne są.

– Właściwie gdzie Nadia? – Ulce przeszła obraza na mnie. – Dziwne, że nie z tobą.

– Została w domu. Jakieś spotkanie rodzinne czy inna dzika orgia. – Ponownie wzruszyłem ramionami.

– Czyli dzisiaj jesteś singlem? – Zaśmiała się Ulka.

– Zawsze jestem singlem. – Pokazałem jej język.

Dziewczyny wybuchnęły śmiechem.

– Ale niebawem to się zmieni. Nawet dodam, że jutro. – Przewróciłem oczami.

Trzy pytające spojrzenia wlepiły się we mnie.

– Poproszę Sandrę o chodzenie. Ona może być moją dziewczyną. Jest podobna do mnie. Doskonała. – Wyszczerzyłem się, czekając na lawinę aprobaty.

– Sandra? – Zośka zmarszczyła brwi.

– A nie możesz chodzić ze mną? – Paula uśmiechnęła się do mnie. – Jestem dość ładna i nawet znamy się długo... I umiem całować!

Dostała szturchańca od Ulki.

– Damian chodzi z dziewczyną, która nie jest... – Zośka zaczęła, ale Paula się wtrąciła.

– Mną! Damian, wiesz, że jesteśmy dla siebie stworzeni, prawda?

W tym momencie nawet ona uznała, że jest żałosna. Zamilkła i wyszła z pokoju.

Dziewczyny też siedziały cicho.

– Chyba mądrzej będzie jak sobie pójdę –stwierdziłem i zbierając bluzę opuściłem mieszkanie.

O co chodziło Zośce?

Wetknąłem ręce w kieszenie bluzy. Szedłem tak przez słabo oświetloną ulicę, z kapturem naciągniętym na głowę. Jakiś kamień wpadł mi pod stopę, więc go kopałem, całkowicie nieświadomie.

Sandra... Jakoś dziewczyny nie były nią zachwycone. To oczywiste zresztą, przecież nie od dziś wiadomo, że ładniejsi są odrzucani przez swoją płeć lub sami się od niej separują. Patrz – ja. Po prostu nie do końca mam o czym rozmawiać z innymi chłopakami. Oni lubią sport, mechanikę... takie coś od zawsze kłóciło się z moją naturą artysty. No i dziewczyny na nich nie leciały jak na mnie.

Nawet nie zauważyłem, jak dotarłem do własnego domu. Zerknąłem na okno pokoju Nadii i udałem się do swojego pokoju. Jutro czeka mnie randka, muszę być wyspany.

Nie do końca miałem pomysł na ubranie się. To, że założę jeansy było raczej oczywiste, tylko teraz pozostał problem koszulki... Wahałem się pomiędzy zielonym T-Shirtem z nadrukami a kraciastą koszulą z krótkimi rękawkami. W obu wyglądałem równie dobrze. Zresztą jak zawsze.

– Nadiaaaa! – zawodziłem do telefonu. – Chodź tu mi pomóc!

– Nie ma takiej opcji. Weź sam się na randkę ubierz! Przecież masz najlepsze wyczucie stylu! – Miałem wrażenie, nawet przez telefon, że przewróciła oczami. To dziwne odczucie.

– Nie w tym rzecz, tylko mam dylemat z dwoma rzeczami. Daleko nie masz, przyjdź, proszę!

– Nie.

– Jesteś wredna. Czemu nie?

Po drugiej stronie zapanowała cisza. Teraz pewnie zagryza wargę... Znałem ją tak dobrze, że pamiętałem nawet jej mimikę. Teraz westchnie i podda się. Wygrałem!

– Nie, bo wychodzę z domu na randkę. – Usłyszałem.

Szczęka opadła mi niemalże do kolan. Nadia na randce? To naturalne jak wieloryb na pustyni!

– C...co!?- mój głos zająknął się żałośnie.

– Idę na randkę. Muszę kończyć, Kreps chyba przyszedł.

Rozłączyła się. Bez chwili zastanowienia wsunąłem na siebie zieloną koszulkę i wybiegłem z domu. Zobaczyłem tylko jak Nadia odjeżdża samochodem z... Krepsem. Faktycznie z nim się umówiła...

Przetarłem twarz rękami, dla rozluźnienia mięśni. Poszedłem po dziewczynę, z którą się umówiłem. Tego wieczoru oboje będziemy się dobrze bawić? I wcale nie miałem na myśli zabawy mojej i Sandry...